web creator

HELP! LEEDVERMAAK-ALARM

27 september 2017

Weet je waar ik bang van ben? Van leedvermaak. Het soort leedvermaak dat nadien als een Australisch werphout recht in je gezicht terugkeert, om exact te zijn. Maar het is echt niet makkelijk, eigenlijk zelfs zo goed als onmogelijk, om er dezer dagen niet heel even aan toe te geven. Eén ongecontroleerd moment van over-enthousiasme op sociale media, één slip-of-the-tongue aan de toog, één jolige kwinkslag bij de collega’s kan genoeg zijn om volgende week, binnen twee maanden of aan het einde van ’s lands voetbal play-offs het deksel pijnlijk op de neus te krijgen. En ik ben een man. Dus ben ik bang van pijn.


Maar je moet tegenwoordig als Clubsupporter toch over een bijzonder flinke dosis zelfcontrole beschikken om de voetjes op de grond en de mond dicht te houden. We herinneren ons allemaal de vrolijke fratsen van onze goeie vriend Hein die het bij de voorstelling van zijn indianenstam op de Gentse feesten nodig vond om te lachen met onze nul op achttien in de CL . “We weten na vorig jaar hoe moeilijk het is om nog maar één puntje in de Champions League te halen”, aldus hij-die-gaarne-met-zijn-armen-zwaait. Hij heeft nu zes punten in de Jupiler Pro League. Na acht gespeelde matchen. Dat is niet echt “vree wijs”. Maar wij zwijgen.


We herinneren ons ook de euforie in en om het Astridpark toen vorig jaar het lokale keurkorps de titel pakte. Het paarswitte volk had zich in de loop van het seizoen danig geroerd en schreeuwde halfweg de voetbaljaargang om het rituele slachten van hun met veel poeha ingelijfde topcoach. Maar Teo de Pool scoorde en trok hen uit het moeras. En zo keerde op de tonen van “We are anderl….” de arrogantie terug. De grote stap voorwaarts was gezet. Herman en Roger riepen in koor dat we dit jaar weer het echte rwajal sporting klup terug gingen zien. Paul Van Himst en Eddy Merckx knikten op de achtergrond geestdriftig. Intussen zitten hun topaankopen en huurlingen op de bank en is Weiler weg. Ze hebben drie keer gewonnen, maar moeten zich vooral troosten met de insidersverklaring dat de trainingen van hun potenzagende interimcoach top zijn. Maar wij zwijgen.


En intussen staat Club alleen aan de leiding van de voetbalcompetitie. Ja, we zijn Europees uitgeschakeld en iedereen met een blauwzwart hart krijgt een flinke opstoot van maagzuur als dat debacle nog ergens aangehaald wordt. Maar we groeien. En we blijven groeien. En dat zonder spraakmakende miljoenentransfers. Met een coach waar vriend, maar vooral vijand nogal lacherig over deed. Door alle kenners, in alle kranten en op alle zenders, afgeschreven als titelkandidaat. Club had de trein gemist. Er waren zelfs wat twijfels over het halen van Play-off 1. Genk zou ons tonen hoe modern voetbal gespeeld wordt. Gent en Anderlecht waren dé twee titelkandidaten, want kochten heel sterk in. En houd maar rekening met het gezonde bouwen van Zulte-Waregem en Charleroi. Nee, Club Brugge, dat zou niets worden dit jaar. Maar wij zwijgen.


Zondag komen Hein en zijn buffalo’s bij ons met de staart tussen hun benen op bezoek. Als hij er als opperhoofd nog zal bij zijn. Het is ongetwijfeld heerlijk om hem joelend en armen-zwaaiend naar de uitgang te begeleiden. Maar hopelijk komen er ook mooie gelegenheden om onze eigen coach te loven. We zijn twee maanden ver en ik vat hem heel graag in één woord samen: klasse. Daarover moeten we, als je ’t mij vraagt, helemaal niet zwijgen. Dat is geen leedvermaak. Dat is iemand geven wat hij verdient.


VERDIENSTELIJKE GARNALEN

19 augustus 2017

“De Play-Offs stuwen ons voetbal vooruit! Het niveau van de competitie stijgt! Belgische clubs spelen weer een rol van betekenis in Europa!”

’s Lands top-analisten lopen mekaar voor de voeten om de Belgische competitieformule en de gevolgen daarvan op de relevantie van onze clubs in een internationale context te bewieroken. De titelstrijd is ultra-spannend en we hadden vorig seizoen zowaar twee elftallen die overwinterden. De rook van de vreugdevuren aan de Houba De Strooperlaan is zichtbaar tot in West-Vlaanderen.


Misschien is het een beetje een té somber vooruitzicht, maar ik vrees dat er dit jaar meer dan voldoende tranen zullen vloeien om dat vuur te doven. In Oostende konden ze nog enigszins de schijn ophouden tegen Marseille en zich troosten met de gedachte dat ze mooi, frivool en open voetbalden en verdienstelijk ten onder gingen tegen een Franse grootmacht. Dat Marseille kwam gisteren trouwens niet verder dan 1-1 tegen NK Domzale uit Slovenië, of Slovakije whatever. In Gent zijn de zakdoeken nog niet droog na de uitschakeling tegen SCR Altach. Daar in Oostenrijk zijn ze echter nog altijd niet uitgelachen. Zelfs niet na de thuisnederlaag (In Innsbruck, want die jongens hebben eigenlijk zelf geen echt stadion.) tegen Maccabi Tel-Aviv.


En ook in Brugge wordt een duit in het droevige zakje gedaan. Of traanvocht geplengd, zoals je wil. We hebben van een ploeg uit Istanboel waar zo goed als niemand al van gehoord had een toekomstige topper moeten maken, om de “pille” die we er van kregen, te vergoelijken. Istanbul Basaksehir, het speeltje van de lokale despoot, verloor deze week echter wel droog met 1-2 van Sevilla. Wie de wedstrijd tegen AEK Athene tot het einde uitgekeken heeft, is ook niet echt met een goed gevoel gaan slapen. De trotse competitieleider had na een kwartier al makkelijk 0-2 kunnen achter staan en voetbalde in de resterende 75 minuten bijzonder weinig mooie kansen bij mekaar. Volgende week wordt de kwalificatieknoop definitief doorgehakt, maar meer dan waarschijnlijk zijn hier en daar de data van de Europese wedstrijden al als beschikbaar in de agenda’s geschreven.


Resten dus nog de rechtstreeks geplaatsten om de driekleur te verdedigen. Voor Zulte-Waregem zit het daar wel snor want er zijn geen videorefs en Coopman zal mogen meespelen, aldus een moedige Francky Dury. Maar op onze goeie vrienden uit het Brusselse bijvoorbeeld, zit bij de loting iedereen die al één van hun wedstrijden dit seizoen gezien heeft, likkebaardend te wachten. Herman Van Holsbeeck zal wel weer zeggen dat ze voor de tweede plaats gaan, Michel Verscheuren toont zich op twitter meer dan waarschijnlijk rijmend en dichtend heel positief en de pers roemt vooraf het talent van Dendoncker, de looplijnen van Hanni en het inzicht van Kums. Maar als ze veel beter willen doen dan blauwzwart vorig jaar, zal Weiler ook wat extra boterhammen op het menu moeten zetten.


Nee, dat niveau van de Belgische competitie is helemaal niet omhoog. We worden wat overhoop geblazen door prijzen voor onze voetballers die in een volledig op hol geslagen voetbalwereld betaald worden. En ja, het is spannend. Logisch ook als je de voorsprong van het reguliere seizoen halveert net voor de laatste tien wedstrijden. Maar als je het nuchter bekijkt, zijn we gewoon een steeds kleiner wordende garnaal in de grote voetbalzee. De “verdienstelijke” exemplaren tegen Marseille of de buffalo’s in Wembley ten spijt. Dat wordt dus dit weekend focussen op het charmante derbygevoel in Kortrijk.


LOLOLOLOLOLOOOOOOOO …, ZWIJG OVER BUFFALO

07 augustus 2017

Wie? Wie in godsnaam begint altijd weer met dat vervelende, belachelijke, onnozele “aaaaaanti buff…”? Wie haalt het telkens opnieuw in zijn of haar of het (genderneutraliteit!) hoofd om tégen een voetbalploeg uit Gent te beginnen zingen als wij tegen Eupen, Moeskroen of Beveren spelen? Wie heeft meteen na elk doelpunt van ons de reflex om te lullen over een voetbalclub van een kleine veertig km landinwaarts? Wie, ja wie is er verantwoordelijk voor dat ik enkele seconden na een doelpunt van Club hoofdschuddend opnieuw op mijn stoeltje zak?


Het was me wat, de hervatting van de competitie op Jan Breydel in jaargang 17-18. We waren nog geen half uur ver of in mijn buurt waren alle spelers al vakkundig door de mangel gehaald. Horvath omdat hij te traag de bal terug in het spel bracht, Engels en Mechele om hun gebrek aan voetballende kwaliteit, Touba om zijn positie, Vormer na een tackle, Simons omdat hij te oud is, Refaelov, Vossen en natuurlijk Ivan Leko. De eerste echte thuismatch sinds de playoffs enkele maanden geleden en het krediet was al op. Krot & companie. Awoe!


Maar we scoorden. En in de tweede helft nóg twee keer. En dus was het feest! En dus konden we allemaal samen van je “lololololololoooooo …” zingen. Toegegeven, anno 2017 is het de perfecte voetbalsong. Het is een makkelijk en evident ritme dat iedereen aan kan. Ook de toonaard waarin het gezongen wordt, is een haalbare kaart voor eenieder die al eens in de douche een zangstonde aanheft. Er zitten “lololoooo’s” in wat heden ten dage een topper is bij de jongen gasten. En los daarvan moet je maar twee woorden onthouden. Het klinkt goed, het galmt door het stadion, het brengt de Olympiavlakte in vervoering. Maar doe het niet! Laat het uit! Zing het in je auto of je bus als je daar in Gent aan die badkuip passeert, neurie het tijdens het joggen, leer het aan je papegaai of wieg er je kleine uk mee in slaap. Maar stop er mee als de Club voetbalt!


Tenzij we er een draai kunnen aan geven. En we er, ik doe maar een voorstel, “lololololololooooooo IIiiiii-Van-Lee-Kooooooo” of “lolololololooooooo Jos-Is-Kwer-Dooooo” kunnen van maken. “Lalalalalalaaaaaa – Toubaaaaa” of “leleleleleleleleeeee – Limbombeeee”, het rijmt ook. En het is allemaal stukken beter dan dat gedoe met die indianen van De Witte en Louwagie. Binnen drie weken spelen we thuis tegen Standard. Houden we er allemaal samen een beetje rekening mee? Bedankt.

IVAN LEKO'S BRUGES ARMY

08 juli 2017

Gedroomd dat wij de jongste weken al hebben. Gedroomd! Over internationale toptrainers die onze troepen zouden gaan leiden. De Boer. Ranieri. Franky Dury! Over wereldvoetballers (in de dop) die onze rangen zouden versterken. Onyekuru was zo goed als van ons (en niet gehuurd in één of andere dubieuze managers-constructie), sterkhouders, internationals, de meest wilde ideeën en voorstellen passeerden door de geruchtenmolen. Maar ook over spraakmakende transfers en vooral gigantische transfersommen. Met achttien miljoen voor Bjorn Engels en twintig miljoen voor “Joske” gingen we de zotste dingen kunnen doen. De dubbel in eigen land was een evidentie. Bayern, Juve, Barça en Real zouden met een bang hart onze komst afgewacht hebben.


Tot de pushberichten op onze telefoons het échte nieuws brachten en Clubgerelateerde Whatsap-groepen meteen in overdrive gingen. Ivan Leko is onze nieuwe trainer, onze kersverse middenvelder komt van KV Mechelen en de topspits die onze offensieve zorgen moet doen vergeten, is de in Gent uitgerangeerde Perbet. Drama en paniek. Vloeken en verwijten. “Ze zijn gek geworden in de Klokke, Bart en Vincent zijn niet alleen het Noorden, maar meteen ook alle andere windrichtingen kwijt!”


Is dat dan zo? Zijn onze bestuurders dan echt de hyper-gierige voetbalanalfabeten waarvoor ze in al dan niet virtuele cafépraat versleten worden? Wordt het écht Play-Off 2? Zakken we Europees opnieuw los door het ijs? Zijn onze concurrenten nu helemaal weg? Ach nee. Club is toch niet onze Club geworden omdat het elk jaar zeker kampioen wordt? Of omdat het investeert in overbetaalde salonvoetballers? Nee, blauwzwart zit in onze genen en in ons bloed om de kracht die er van uit gaat. We zijn trots op onze kleuren omwille van of dankzij de onverzettelijkheid van de Caje, van Gert Verheyen, van Raoul Lambert, … .


De Club die wij kennen en waarvoor we elke twee weken naar Jan Breydel afzakken is een Club die als het moet – samen met ons - los door een muur gaat. Misschien zijn we net daar veel zekerder van met Ivan Leko dan met De Boer. Misschien wordt Jordi Vanlerberghe wel één van onze nieuwe helden. Ja, misschien loopt onze vriend Perbet wel een gans seizoen met die fameuze gouden stier achteraan op zijn truitje.

De kans bestaat dat we de dubbel niet pakken dit jaar. En het zal moeten lukken dat Bayern, Juve, Barça en Real ons echt met een bang hart opwachten. Maar als wij elke week vuur en passie op het veld zien, worden we dan niet op onze wenken bediend? Ivan Leko’s Bruges Army …, laat maar komen.