make a website

STAND UP FOR THE BRUGES BOYS

29 september 2017

De media, ze zijn altijd aanwezig wanneer het zowel goed als slecht gaat. Ze kunnen een ploeg de hemel in prijzen maar evengoed met de grond gelijk maken. Toch vond ik het opvallend dat voor de propagandawedstrijd op Mambour in bepaalde voetbaltalkshows zoals Extra Time en VISTA er amper iets werd gezegd over de positieve resultaten van Blauw Zwart. Natuurlijk ging de aandacht naar andere ploegen die steken lieten vallen zoals Oostende en Gent die vorige zomer nog Europese voorrondes mochten spelen net als Club Brugge maar het daar lieten afweten. Ivan Leko wist dan ook dat die uitschakeling hem de rest van het seizoen ging achtervolgen en men met argusogen ging bekijken. Maar Brugge herpakte zich in tegenstelling tot de kustploeg en de indianen waar Hein met zijn gekende handelsmerk voor de laatste keer zijn spelers uitzwaaide. Jammer Hein, we hadden het nochtans met plezier in jouw plaats willen doen nu zondag.


En inderdaad, de voorgaande wedstrijden waren niet van een hoogstaand niveau maar toch pakten we de punten. Zoals de tweede helft te Jan Breydel tegen de troepen van Yannick Ferrera, die eigenlijk niks meer voorstelde. Onderling begon er gemor te weerklinken in de tribunes en al hadden we opnieuw die 3 punten op zak toch ging je met een apart gevoel huiswaarts. Want als supporter mag wat zeg ik moet je kritisch zijn voor je ploeg. Er zijn altijd wel zaken die beter kunnen maar daarin moet je als ploeg groeien en dat gebeurde ook. Wat vooral de eerste helft op Charleroi illustreerde met dominant voetbal waar je op verplaatsing de tegenstander bij de keel grijpt en daardoor kansen creëert. Zo vallen de puzzelstukjes in elkaar en geraken de spelers vertrouwd aan het nieuwe systeem. Het was dan ook heerlijk om in de voetbalwebcast VISTA van Het Laatste Nieuws en Proximus 11 uit de mond van mauve manager Herman Van Holsbeeck het volgende te horen : “We kunnen er niet rond dat Club Brugge voor het ogenblik een machine is die elke wedstrijd wint.”. We mogen natuurlijk niet vergeten dat onze competitie een langgerekte voorbereiding is op de Plays-offs waar in tussentijd nog naar warmere oorden word gegaan op winterstage.


Nu, zondag staat voor het eerst Blue Army Day op het programma. Blue Army is ontstaan door Club-fans zoals jij en ik, die hun trouw en enthousiasme willen overbrengen in het stadion. Die fantastische tifo’s, waarbij duizenden supporters met trotsheid en gestrekte armen hun passie tonen, die worden gerealiseerd door vrijwilligers. Respect! Of twee jaar op rij voor een inferno te zorgen om u tegen te zeggen waar we met zen allen voor de wedstrijd tegen de Brusselse onze spelers oppeppen en iedereen de adrenaline door zijn lichaam voelt gieren. Hemels! Zondag willen we dan ook deze boodschap extra kracht bijzetten, want we blijven staan voor positief en passioneel supporteren. Zou het dan ook niet mooi zijn om dan in de 12de minuut allen recht te staan en luidkeels te zingen “Stand up for he Bruges boys” waar je om je heen kijkt en dezelfde passie waarneemt bij zowel jong als oud. Want de supporter naast je in de tribune waarmee je ooit in contact bent gekomen door dit spelletje, ja dat is de 12de man!


EUROPEES VOETBAL MOET JE VERDIENEN

25 augustus 2017

Ik had het er al eens over gehad, voetbal en emotie. Iets dat niet uit te leggen is aan personen die geen liefde hebben voor dit spelletje. Toen ik een grote week terug in de gigantische voetbaltempel Camp Nou, een stadion dat zo’n kleine honderdduizend toeschouwers kan bezetten El Clásico bijwoonde merkte ik het volgende op. Naast de vele voetballiefhebbers zag ik er toeristen rondlopen die de passie voor het spelletje niet direct met de paplepel hebben meegekregen . Maar voetbal hoeft je geen bal te interesseren om toch te zien dat Messi een schitterende speling van de natuur is en dat het een voorrecht is om naar hem te kijken. Dit is fascinerend om te zien en tevens onweerstaanbaar. Ook voor degenen die op zich niet zo geïnteresseerd zijn in deze bezigheid. Het toont aan dat persoonlijkheden in een sport belangrijker zijn dan de sport zelf. Tenminste, als het aankomt op de popularisering van de betreffende sport.


Want onze passie, Blauw Zwart, stamnummer 3 die werd opgericht op 13 november 1891 is de verpersoonlijking van onze trots die we samen uitdragen. Hoe je het draait of keert als supporter kan je de week goed aanvatten als je ploeg het maximum van de punten haalt in de vaderlandse competitie en de play-off 1 kandidaten tijdelijk worden gedegradeerd tot play- off 2. Dan draag je een soort van trotsheid met je mee ! Trotsheid die donderdag serieus op de proef werd gesteld te Athene waar het alles of niks was. Een gelijkspel was immers voldoende om door te gaan naar de groepsfase van de Europa League maar dan moesten onze spelers met de juiste mentaliteit op het veld staan en bewijzen dat ze het waard zijn om Europees te spelen.


Qua tactische keuzes wil ik het er niet zo over hebben, ieder heeft zo zijn eigen mening over het spelletje. Maar het werd al snel duidelijk dat we niet moesten gaan speculeren op een gelijkspel in de hoofdstad van Griekenland. Want na amper 5 minuten knalde Klonaridis hard op de paal en in de herneming ging de bal gelukkig naast doel. Tot de twintigste minuut had Brugge zo’n grote zestig procent balbezit maar in voetbal koop je daar niks mee. Er was geen vertrouwen binnen de ploeg en de onzekerheid waarmee bepaalde passes werden gegeven deed pijn aan de ogen. Toen er enkele minuten later een penalty volgde aan de Griekse kant voelden we de bui al hangen. We werden op alle vlakken afgetroefd op eenvoudige wijze tegen een ploeg die zeker te kloppen was als de spelers hun niveau haalden en met de juiste mentaliteit op het veld stonden.


Onbegrijpelijk, als je het mij vraagt. Een club als Brugge hoort altijd in de groepsfase van Europa te zitten maar niet op deze manier. Op woensdagavond 26 juli stonden we na een kwartier spelen in de voorronde van de Champions League 2-0 voor tegen het Turkse Istanbul Basaksehir en was er geen wolkje aan de lucht. Nu, een maand later zijn we al Europees uitgeschakeld en komen de donderwolken richting Jan Breydel. Het kan snel keren in voetbal waar we ons helaas enkel en alleen nog maar kunnen focussen op de huidige competitie en de beker van België. Dat voelt raar aan, zo vroeg op het seizoen.


Nu, met Supersunday op het programma dit weekend waar we thuis de Rouches zullen ontvangen zal de beschamende vertoning van donderdag zeker worden aangehaald in en rond Jan Breydel. Maar supporter ben je in goede en slechte tijden zeggen ze dan. Toch hoop ik wanneer de spelers zondag het veld opgaan even denken aan de clubleuze: No Sweat/No Glory.



BARA BARÁ BERE BERÊ

10 augustus 2017

José Izquierdo, je danste, toverde en fladderde de Brugse flanken af. De snelheid waarmee je de tegenstander overklaste was heerlijk om naar te kijken. Momenten waar je op je eentje in de Ghelamco Arena ons op weg zette naar de 14de landstitel. Of die keer te Leicester waar je jouw goal meepikte en er in het Brugse uitvak ‘Izquierdooo Izquierdooo Izquierdooo’ weerklonk zal ik nooit vergeten. We zagen je uitblinken, we zagen je genieten met als kers op de taart je persoonlijke bekroning, de Gouden Schoen. Wat was je trots! Maar je ontwapende gimlach begon de laatste weken trekken van nervositeit te vertonen. Dat is normaal als je in de toekomst een stapje verder wil in je carrière. We zullen je fratsen missen, maar met Emmanuel Bonaventure Dennis staat er een nieuwe publiekslieveling op.


Jos, we wensen je alle succes in het verdere verloop van uw carrière!


THE BEGINNING IS ALWAYS THE HARDEST

28 juli 2017

Het is nooit zoals het lijkt. Niet als het zeer goed gaat, evenmin als het slecht gaat. Nuance verkoopt niet, maar is soms nodig. Speelde Club Brugge afgelopen woensdag een belangrijke wedstrijd? Ja, want Europees wil je er toch altijd bijhoren en spelers willen zich meten met de top. Het zag er dan ook veelbelovend uit wanneer we na een dik kwartier al een 2-0 bonus op zak hadden, maar het besef was er dat we door dodelijke efficiënte ons nu niet mochten laten terugzakken, want een tegengoal is snel gemaakt.

Er viel dan ook enige opluchting toen we de rust ingingen zonder tegendoelpunt, want de Turken panikeerden niet en door hun rustige opbouw van achteruit was de 2-1 dichter dan de 3-0.


Hoe 90 minuten voetbal verschillende emoties oproepen, is niet uit te leggen aan personen die geen liefde hebben voor dit spelletje. Liefde, die soms kan overgaan in frustratie wanneer het verwachte gebeurd. Die verdomde tegengoal, 2-1. Met nog een halfuur te spelen zagen we aan de zijkant Izquierdo zijn blauw-zwart shirt aantrekken en hoopten we allen dat Jos nog eens loskwam op de flanken. De laatste weken is er heel wat geschreven over onze sterkhouders a la Björn Engels/José Izquierdo. Ivan Leko gaf daar het volgende antwoord op “In het algemeen is het nu niet het moment om over spelers individueel te spreken, want enkel het team telt nu.”.


Het team telt altijd en sommige spelers moeten beseffen dat het dankzij Club Brugge is dat ze in de toekomst een transfer kunnen verzilveren. Zolang een speler bij een Club is, moet hij zich ten volle geven en het egoïsme opzij zetten. Enkel op deze manier zal je het als speler ver schoppen. Denk maar terug aan Thomas Meunier, die van Virton uit de derde klasse kwam en Club Brugge misschien had kunnen beschouwen als het hoogtepunt uit zijn carrière. Maar hij verbaasde vriend en vijand door wat later uit te blinken bij de club van Nasser Al-Khelaïfi, de Qatarese eigenaar van PSG. Ja, spelers met zo’n ingesteldheid zullen het ver brengen.


Wat de toekomst zal brengen in uitgaande en inkomende transfers blijft een raadsel. Maar stilstaan is achteruitgaan. Zeker nu de vaderlandse competitie van start gaat. Dat we woensdagavond een knotsgekke wedstrijd hebben beleefd, is iets dat zeker is. De ene minuut denk je al aan de volgende tegenstander die Club eventueel kan loten in de laatste voorronde van de Champions League en de andere minuut kijk je radeloos voor je uit en stel je jezelf de vraag “Hoe is het mogelijk?”. Ja, dat is voetbal. Daarom met opgeheven hoofd en de blik vooruit: op naar Daknam! De liefde en de mooie momenten, die we al dankzij deze Club hebben beleefd, zullen nooit weggaan.

A NEW STORY BEGINS...

08 juli 2017

Als kleine jongen raakte ik verbonden aan een Club. Een Club met een belevenis, iets dat voor het leven is. Ivan Leko was dan ook een speler die perfect de waarden illustreerde waar Brugge voor staat. Passie, agressiviteit, grinta, strijdlust zijn maar enkele kenmerken die bij hem steeds in het spel naar bovenkwamen. Een wedstrijd die dit perfect samenvatte was op woensdagavond 8 mei 2007 toen Club Brugge de terugwedstrijd speelde van de halve finale beker van België thuis tegen de Buffalo’s. Een kleine maand ervoor gingen we nog de boot in met 3-1 in het Jules Ottenstadion. Jan Breydel moest nu omgetoverd worden tot een ware heksenketel om toch nog die bekerfinale te bereiken.


Blauw-Zwart begon de wedstrijd furieus richting de 12de man en na een halfuur legt Nigeriaan Manasseh Ishiaku de bal van zo’n 18 meter heerlijk af met de hak naar Leko, die de bal in de rechterbovenhoek prikt. Het stadion kwam in extase en Ivan liep kussend met het Club embleem richting de spionkop. Op dat moment kan je heel de wereld aan en stroomt de adrenaline door je lichaam. Heerlijk! Eén goal was nu genoeg om die finaleplaats te bemachtigen. Men weet dat er op zo’n avonden magie in de lucht hangt en je later kan zeggen “Weet je nog die avond in Jan Breydel?”.


In de 49ste minuut volgde er dan een 2de apotheose wanneer die andere Kroaat Bosko Balaban de bal, op aangeven van Brian Priske, controleert in de zestien meter en twee seconden later de bal laag voorbij Frédéric Herpoel in de linkerbenedenhoek plaatst. 2-0 Club Brugge! Niks kon ons nu nog overkomen en we hielden mooi stand. Het was dan ook opmerkelijk hoe de frustratie van een heel jaar bij iedereen, die deel uitmaakt van de Brugse familie, van de schouders viel. Want het was het jaar waar zowel Marc Degryse, Emilio Ferrera en Franky Van der Elst hun ontslag kregen en het sportief niet van een leien dakje ging.


Ivan Leko heeft niet enkel een schitterende mentaliteit, maar ook het hart op de juiste plaats. Tijdens de laatste wedstrijd van het seizoen 2007/2008 thuis tegen KVC Westerlo scoorde hij de 1-0 via een vrije trap en trok meteen zijn wedstrijdshirt uit als eerbetoon voor zijn verongelukte ploegmaat en publiekslieveling François Sterchele. Knielend en met de twee wijsvingers naar de hemel gericht. Het is een beeld dat op mijn netvlies staat gebrand. Nu, negen jaar later, is Leko de nieuwe trainer van Bauw-Zwart. Steun zal hij zeker krijgen, want wij hoeven niet te baden in prijzen, maar prijzen deze Club!